هبه (بخشش)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
اقتصاد اسلامی

مضاربهمزارعه
قرض‌الحسنهجعاله
سلف خریمساقات
هبهجزیه
زکاتخمس
صدقهوقف
بیت المال
صکوکربا
بانکداری اسلامی

هبه اصطلاحی است در فقه اسلام به معنی عقد تملیک مالی بدیگری و به رایگان که شخص بخشنده را «واهب»، طرف گیرنده را «متهب» و مال مورد هبه را «عین موهوبه» گویند. عقد هبه با ایجاب و قبول و قبض عین موهوبه تشکیل می‌گردد.[۱]

واهب امکان بازگشت از هبه را ولو بدون رضایت متهب (گیرنده مال) دارد مگر در هبه به به اولاد، خواهر و برادر، عمو عمه، زن یا شوهر.[۱]

عقود از جنبه‌های گونان تقسیم می‌شوند. از جهتی عقود به عینی و غیر عینی تقسیم می‌شوند در عقد عینی قبض مورد معامله نیز شرط است. هبه در منار وقف و رهن یکی از عقود عینی است.[۲]

بنا به قانون مدنی ایران و نظر عموم فقها شرط قبض مال، شرط صحت عقد است یعنی بدون آن مال از مالکیت مال موهوب به متهب منتقل نمی‌شود.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ کفائی، محمود. «در بیان تعریف هبه». مجله مجموعه حقوقی؛ شماره ۶۶، ۱۳ مرداد ۱۳۱۷ -. بازبینی‌شده در ۱۷ آوریل ۲۰۱۳. 
  2. سکوتی نسیمی، رضا. «بررسی فقهی و حقوقی نقش قبض در هبه و آثار آن». مجله علامه- شماره ۷، پاییز ۱۳۸۴. بازبینی‌شده در ۱۷ آوریل ۲۰۱۳. 
  3. .